Niezależni w amerykańskich funduszach

[24/06/2004]
źródło: The New York Times
autor: Przybyłowski M.

Amerykańska Komisja Papierów Wartościowych zatwierdziła regulacje zwiększające liczbę niezależnych dyrektorów w radzie dyrektorów funduszów powierniczych z obecnych 50% do 75% oraz przyznanie pozycji przewodniczącego rady dyrektorów dla osoby niezależnej.

Dnia 23 czerwca pomimo licznych protestów środowisk związanych z funduszami oraz znaczących inwestorów instytucjonalnych, SEC przy dużych rozbieżnościach wśród własnych członków (propozycja została zatwierdzona stosunkiem głosów 3 do 2) zatwierdził nowe regulacje dotyczą krótkiej sprzedaży papierów wartościowych, ujawnianie informacji dotyczących zatwierdzania kontraktów na doradztwo inwestycyjne przez dyrektorów instytucji inwestycyjnych oraz nadzoru nad przedsiębiorstwami inwestycyjnymi.

Oprócz zwiększenia ilości niezależnych dyrektorów oraz niezależności przewodniczącego wprowadzono również wymóg kwartalnych spotkań niezależnych dyrektorów bez udziału pozostałych członków rady. Spotkania takie mają pomóc w „szczerych” rozmowach na temat wyników finansowych przedsiębiorstwa. Dodatkowo niezależni dyrektorzy będą mogli zatrudniać własnych pracowników, którzy będą im pomagać w sprawach wymagających zewnętrznych ekspertyz. Rada jako całość będzie musiała przynajmniej raz do roku oceniać własną efektywność, zwracając szczególną uwagę na strukturę poszczególnych komitetów oraz liczbę funduszy, w których członkowie rady są zaangażowani. Najwięcej obiekcji dotyczy wymogu niezależnego przewodniczącego funduszu, gdyż zdaniem przeciwników nie ma przekonujących analiz, które by wskazywały na potencjalne zyski beneficjentów. Według opinii przeciwników około 80% rad dyrektorów funduszy będzie zmuszona do dokonania zmian na tym stanowisku.

W stosunku do krótkiej sprzedaży, regulacja w znaczący sposób ułatwi ten rodzaj transakcji poprzez zniesienie zakazu tego rodzaju transakcji w przypadku spadku cen poszczególnych akcji. Zakaz ten wywodzi się jeszcze z czasów Wielkiego Kryzysu, gdy uważano, że transakcje polegające na krótkiej sprzedaży były przyczyną krachu na amerykańskich giełdach.