Instytucja współdecydowania zrodziła się w Niemczech po raz pierwszy w przemyśle górniczym. (wprowadzona ustawą Montan-Mitbestimmungsgesetz). Gwarantuje ona 1/3 a także 50 proc. mandatów w radach nadzorczych dużych przedsiębiorstw (także publicznych) przedstawicielom pracowników. Wprowadzenie tej instytucji do prawodawstwa już w latach 50. dwudziestego wieku opierało się na założeniu, że regulacje rynku pracy i kontrakty (umowy zatrudnienia) nie wystarczą, aby efektywnie zarządzać długoterminowymi relacjami pomiędzy pracownikami a przedsiębiorstwem, chociażby z uwagi na asymetrię informacji dotyczące sytuacji ekonomicznej i finansowej w dużych przedsiębiorstwach.
Instytucja współdecydowania była często przedmiotem analiz, wskazujących na jej niską efektywność, a także negatywne znaczenie dla funkcjonowania rynku przejęć w Niemczech. Mimo iż ten sposób zarządzania długoterminowymi relacjami pomiędzy korporacją, akcjonariuszami i pracownikami jest wysoce kontrowersyjny i nie akceptowany przez kraje o tradycjach anglosaskich, ograniczenie kodeterminacji w Niemczech stanowi duży problem o charakterze społeczno-politycznym.
kontakt
Współdecydowanie, kodeterminacja (niem. Mitbestimmung)
