OFE muszą poprawić standardy corporate governance

Komisja Papierów Wartościowych inicjując akcję „czyste ręce zarządzających” wezwała zarządzających funduszami emerytalnymi, a także fundusze inwestycyjne do opracowania i wdrożenia własnych zbiorów dobrych praktyk nadzoru korporacyjnego aby w ten sposób budować pozytywny wizerunek sektora i przeciwdziałać nadużywaniu jego siły kapitałowej. 

Inicjatywa KPWiG jest najprawdopodobniej konsekwencją bulwersujących informacji na temat „grupy trzymającej giełdę” – czyli patologicznych praktyk nielegalnej „koordynacji” polityk inwestycyjnych niektórych zarządzających funduszami - o czym informowała prasa pod koniec ubiegłego roku.

Problem konieczności ucywilizowania standardów corporate governance wśród inwestorów instytucjonalnych pojawił się już w roku 2003 kiedy to Komisja Nadzoru Ubezpieczeń i Funduszy Emerytalnych (KNUiFE) opublikowała wyniki badań na temat polityki właścicielskiej OFE wobec spółek portfelowych. Już wówczas KNUiFE sugerowało aby informacje na temat pełnionych funkcji w radzie nadzorczej przez pracownika PTE były jawne, a polityka względem spółki (szczególnie treść uchwał WZA) dokładnie opisana i ujawniona dla członków OFE (np. za pośrednictwem stron internetowych funduszy). Komisja była zaniepokojona brakiem procedur nadzoru właścicielskiego (tylko pięć PTE posiadało w roku 2003 spisane ogólne zasady nadzoru właścicielskiego).

Inicjatywa i nacisk KPWiG jest tym bardziej cenny że już ponad dwa lata temu OECD  opracowało zbiór rekomendacji dotyczących nadzoru korporacyjnego w funduszach emerytalnych. Inicjatywa ta była reakcją na falę skandali finansowych w USA, na skutek których całe rzesze pracowników oszczędzających w tzw. planach emerytalnych straciły oszczędności całego życia, które miały zapewnić im spokojną starość.

Opracowanie tych zasad było pierwszą tego typu inicjatywą krajów OECD mającą na celu przygotowanie międzynarodowych standardów zarządzania i nadzorowania funduszy emerytalnych, które zapewniłyby maksymalne bezpieczeństwo przyszłych świadczeń emerytalnych. Zgodnie z 12-punktowym dokumentem, struktura zarządzania funduszami emerytalnymi powinna zapewnić odpowiedni podział kompetencji operacyjnych i nadzorczych (kontrolnych) oraz gwarantować właściwe kwalifikacje i odpowiedzialność osób zarządzających. Ponadto fundusze powinny być poddawane okresowym audytom przeprowadzanym przez kompetentnych biegłych rewidentów. Niezbędne są także efektywne mechanizmy kontrolne, komunikacyjne a także motywacyjne, które skutecznie zachęcą menadżerów do podejmowania dobrych decyzji inwestycyjnych, zachowania należytej przejrzystości oraz dokonywania regularnych analiz i ekspertyz.

Należy pamiętać, że dzięki procesom deregulacyjnym, prywatyzacji oraz dynamicznemu rozwojowi technologii informacyjnych w ciągu ostatnich 20 lat, fundusze emerytalne stały się jednymi z największych inwestorów instytucjonalnych na świecie. Tylko w krajach OECD prawie 30 procent aktywów finansowych znajduje się pod kontrolą tych instytucji. Z każdym rokiem będą one odgrywały coraz większą rolę w pomnażaniu i dostarczaniu dochodów przyszłym emerytom, zwiększając tym samym swoją pozycję na rynkach finansowych.

Mimo tego że zasady OECD mają charakter dobrowolny, OECD będzie monitorować na bieżąco zakres ich implementacji, a Bank Światowy i MFW uwzględnią je w swoich okresowych przeglądach i ocenach standardów międzynarodowych.

drukuj     wyślij

do góry powrót